Қидирув

сфт. 1. Бўлар-бўлмасга ҳовлиқиб ёки тутақиб кетмайдиган; оғир, вазмин.

Совуққон одам.

У [Тўғонбек] шаҳзодага ниятларини дилга яширишни, ҳар қандай шароитда ҳам яширин ишлашни, ҳар вақт совуққон бўлишни кенгаш берди. — Ойбек, Навоий

2. Эътиборсиз, бепарво.

Совуққон раҳбар.

сфт. айн. Совуққон.

от 1. Оғир, вазмин бўлиш хусусияти.

Ўзини совуққонликка солмоқ.

Албатта, эл фойдасидан кўра ўз манфаатини олдинга сурувчи бу чўталчи бекларга қарши ҳожининг совуққонлик сақлай олиши ва асабийлашмаслиги мумкин эмас эди. — А. Қодирий, Утган кунлар

Сўз Гулшан билан учрашиш ва ундан олинган жавобга етганда, Анварнинг туси ўзгариб, киприк остлари учиб кетди. Аммо кутилмаган равишда яна совуққонлик сақлади. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

2. Мансабдор шахснинг, умуман, бирор кимсанинг ўз вазифаларига эътиборсизлиги, бепарволиги; масъулияцизлик.

Ўз ишига совуққонлик билан қарамоқ.

Кейинги пайт-да баъзи тиббиёт ходимларининг ўз ишларига совуққонлик ва тамагирлик билан муносабатда бўлаётганликлари аниқланди. — Саодат

пойкилотермные животные

русчадолжностная халатностьинглизчаneglect (in the discharge) of an official duty