сфт. 1. от. Охир, пировард, ниҳоя.
Асарнинг боши ва сўнги. Зўрликнинг сўнги — хўрлик. — Мақол
[Кумуш] Сўзининг сўнгини айтолмади. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Қушбеги мактубнинг сўнгроғига келиб тўхтади-да, чақирди: — Пирмат, Пирмат! — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Дейдилар, фазонинг чегараси ёʻқ, Миллиард юлдузларнинг сўнги ҳам фазо. — А. Орипов, Йиллар армони
2. сфт. Охирги, сўнгги.
Сўнг дафъа. Сўнг бор.
3. рвш. Кейин, сўнгра.
Сўнг дарди енгиллашдими, қадамлари илдамлашди. — Шарқ юлдузи
Сўзимиз тамом бўлсин, сўнг боражакман. — С. Сиёев, Ёруғлик
4. кўм. (чиқиш келишиги билан) Бир нимадан кейин.
Бир оздан сўнг.
Саломдан сўнг Аҳмад тўғри муддаога ўтди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
Устод бир неча сониялик мулоҳазалардан сўнг қатъият ила олдинга юриб, ипни ушлади. — Фан ва турмуш
- Сўнг сўз Асар охиридаги хотима; охирги сўз.