sft. 1. Sidqidillik bilan, chin qalbdan, yurakdan qilingan, aytilgan; yurakdan, dildan chiqqan.
Lekin Mashrab Masturaning gaplaridan emas, uning ovozidagi gʻururdan, bolalarga xos samimiy quvonchdan jilmaydi. — O. Yoqubov, Er boshiga ish tushsa
Elmurod kampirning samimiy muomalasini koʻrib: — Salomat boʻling, onajon, — dedi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. Samimiyat bilan ish tutuvchi, sofkoʻngil; pok, toza.
Samimiy odam,
Sherali bu sodda, samimiy qizning bolalardek xatti-harakatini koʻrib taajjublandi. — S. Karomatov, Oltin qum
Unsinning yuragi, akasining yuragi kabi, Gulnorga nisbatan toza ham samimiy. — Oybek, Tanlangan asarlar