sft. 1. Jismoniy jihatdan kuchsiz; zaif, bequvvat, notavon.
Ojiz kampir.
Shunday kezlarda Siroj qandaydir notavon, ojiz bir kishiga aylanadi-da, boshini gʻamgin egib, soatlab joyidan qimirlamay qolardi. — S. Zunnunova, Olov
Gulnor esa, oyoqda turishga ojiz, tinkasi qurigan bir xasta kabi, umidsizlik bilan yana sekingina oʻtirdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Biror ish qilish uchun hech qanday chora-iloj qoʻlidan kelmaydigan; ilojsiz, noiloj.
Isfandiyor deb atalmish yovuz va manfur MaxjiyK qarshisida hamma ojiz ekanligini oʻylab, battar ezildi. — S. Siyoyev, Avaz
Madaminxoʻja uning koʻzlaridagi iltijoni tushundi, lekin xurofot, bidʼat oldida ojiz edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Birov birovga muruvvat qilishdan ojiz boʻlgan oʻsha zamonda Hamro ota va uning oilasiga oʻxshash insofli odamlar ham bor edi. — N. Safarov, Katta karvon yoʻlda
3. koʻchma Qurbi, kuchi yetmaydigan, kuchsiz.
Toshkentimiz — bagʻri keng, goʻzal shahar. Uning taʼrifiga uncha-muncha qalam ojizdir. — Gazetadan
4. Boʻsh, kuchsiz, past.
Yoʻl chetida boʻgʻziga pichoq tortilgan bir buqacha jon taslim qilayotgan boʻlsa kerak, orqa oyogʻini har zamon, bir ojiz silkitib qoʻyardi. S. — Ahmad, Jimjitlik
U [Qumri] yarani bogʻlayotgan-da, Botirali ojiz tovush bilan bir ingradi-yu, yana jimib qoldi. — H. Gʻulom, Mashʼal
5. Xira, kuchsiz; yorqin emas.
Fonarning xira shishasidan atrofga ojizgina qizgʻish shuʼla yoyildi. — H. Gʻulom, Mashʼal
6. Koʻrish qobiliyatini qisman yoki batamom yoʻqotgan; koʻr.
Koʻzi ojiz odam,
Mayna Abduvahobning yoshlangan ojiz chap koʻziga, muloyim tikilib turgan oʻng koʻziga nazar tashladi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi
Baʼzan tushlik ovqat vaqti, koʻpincha ishdan keyin, toʻrtta-beshta koʻzi ojiz erkak-ayollar yigʻilishib, oʻzaro gurunglashib qolishardi. — Shukrullo, Saylanma