ot 1. a. Ish, amal, ahvol, holat
2. Masʼul vazifa; amal, lavozim.
Oʻz mansabidan foydalanmoq. Mansabdan tushmoq.
Mulla Abdurahmon Qoʻqon safariga hozirlanarkan, koʻngli Qoʻqonda oʻzini kutib turgan ulamolik shuhratiga, muftilik, qozi va aʼlamlik mansabiga oshiqar edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
3. s. t. Oʻzini koʻrsatish uchun qilinadigan yoki oʻziga maʼqul ish, harakat.
Manmanlik u kishiga bir mansab.
4. geogr. Daryoning koʻl, dengiz yoki boshqa daryoga quyiladigan joyi.
Har bir katta daryoning mansabi boʻladi. — Oʻqish kitobi
- Mansabga minmoq (yoki oʻtirmoq) Amalga tayinlanmoq, biror amalni, vazifani egallamoq. U juda katta mansabga minganday yon-veriga qaragisi kelmaydi. — P. Tursun, Oʻqituvchi