mansab
мансабmansab
ot 1. a. Ish, amal, ahvol, holat
2. Masʼul vazifa; amal, lavozim.
Oʻz mansabidan foydalanmoq. Mansabdan tushmoq.
Mulla Abdurahmon Qoʻqon safariga hozirlanarkan, koʻngli Qoʻqonda oʻzini kutib turgan ulamolik shuhratiga, muftilik, qozi va aʼlamlik mansabiga oshiqar edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
3. s. t. Oʻzini koʻrsatish uchun qilinadigan yoki oʻziga maʼqul ish, harakat.
Manmanlik u kishiga bir mansab.
4. geogr. Daryoning koʻl, dengiz yoki boshqa daryoga quyiladigan joyi.
Har bir katta daryoning mansabi boʻladi. — Oʻqish kitobi
- Mansabga minmoq (yoki oʻtirmoq) Amalga tayinlanmoq, biror amalni, vazifani egallamoq. U juda katta mansabga minganday yon-veriga qaragisi kelmaydi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
MANSAB
Masʼul vazifa, lavozim.GÖREV, KARİYER, MAKAM
mansab
чин, звание, должность, пост
- mansabga minmoq (или oʻtirmoq) занять должность (преимущественно более высокую).
MANSAB
1. lawazım, hámel, wazıypa
2. dáryanıń quyar jeri
mansab
mf Rang m, Titel m, Dienstgrad m, Würde f
mansab
син. post, appointment, office, position
Синонимы: амал, лавозим, мартаба, рутба
Mansab
русскийчин, званиеанглийскийrankфранцузскийrang, grade, position, posteарабскийرُتْبَةٌ (رُتَبٌ), مَقَامٌ, وَظِيفَةٌ