KUYUK ' pishirilayotgan narsaning kuyish oqibatida hosil boʻlgan qismi'. Nonning k u yu g i horin ogʻritadi. Bu sifat qadimgi turkiy tilda 1 alanga (issiq) taʼsirida kuyib, isteʼmolga yaroqsiz (koʻmir) holiga yet-' maʼnosini anglatgan köy- feʼlidan (ДС, 312) —(ü)k qoʻshimchasi bilan yasalgan (Devon, III, 183); keyinchalik ö unlisi ü unlisiga almashgan (КРС, 461); oʻzbek tilida ü unlilarining yumshoqlik belgisi yoʻqol— gan: köy- + oʻk = köyük > küyoʻk > kuyuk. Bu sifat sifatlanmishsiz ishlatilishi oqibatida otga aylangan
1. Pishirilgan, qovurilgan narsaning kuygan joyi, kuygan qismi. shsh
Kuyuk kulcha
Kecha kechqurun Grasiano.. poʻchoq va non kuyuklari bilan qornini toʻygʻazdi — Yo. Shukurov, Grasiano
2. Kuyish natijasida hosil boʻlgan yara, jarohat; kuygan
Kurum bosgan devorlar tagida qulab yotgan kuyuk yogʻochlarni u yoq-bu yoqqa surib koʻrdi — H. Gʻulom, Mashʼal
Uning kuyuk sochsiz boshi, yarimta yuzi jizgʻanak boʻlib, shilvirab turar.. edi — Oybek, Quyosh qoraymas
3. ayn. kuyindi
Oftob tikkaga kelgan, yoʻl changi, yongʻin, kuyuk, dud isi tomoqlarimizni qaqratgan edi. A — Muxtor, Davr mening taqdirimda
Shabada kuyuk islarini ham tarqatib yubordi. A — Muxtor, Chinor
4. koʻchma s. t. Dogʻ-alam, dard-gʻam; alamli, kuygan
Har kuyukka koʻnar odamning boshi — "Goʻroʻgʻli"
Bolasini koʻrib, kuyuklari ketdi — "Yusuf va Ahmad"
Endi solma koʻp dogʻingni, Kuyuk jismim jon oʻrtar — Hamza