ot 1. Tananing boʻyindan qoringacha boʻlgan old qismi; koʻks.
[Elmurod] Qizarguncha yuvindi, hoʻl sochiq bilan koʻkrak, boʻyin va yagʻrinlarini obdan ishqalab, qonini betga teptirdi. — Shuhrat, Shinelli yillar
Shahodat mufti qariyb butun koʻkragini yopgan bahaybat mosh-guruch soqolini qalam bilan taradi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
2. Ayollar koʻksidagi bir juft sut bezi, emizish aʼzosi; emchak.
Gulnorning boʻyi oʻsib, koʻkragi toʻlishib, butun gavdasi qizlik latofati bilan yashnagan chogʻda boyvachcha uni koʻz tagiga olib qoʻygan edi. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. Kiyimning yuqori old qismi.
Koʻkrak choʻntak.
Uning egnidagi yakka bortli sheviot kostyum hali boʻyiga nisbatan ingichka boʻlgan qaddiga kenglik qiladi, koʻkragi bir oz xalta boʻlib, yoqasi koʻchib turibdi. — P. Qodirov, Uch ildiz
Havo isimagan boʻlsa ham, xomsemiz hokim, formasining koʻkrak tugmalarini yechib tashlab, yelpinishga tutindi. — M. Ismoilov, Fargʻona tong otguncha
4. koʻchma Yurak, dil.
Koʻzi soʻqirdan koʻkragi soʻqir yomon. — Maqol
Uygʻoq edim [bolani] ertaga olib ketar, har nima boʻlganda ham, koʻkragida onalik mehri bordir [dedi Sidiqjon]. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Gavharning yigʻi aralash boʻgʻiq ovozi Mahkamga oʻz koʻkragidan chiqayotganday boʻlardi. — P. Qodirov, Uch ildiz
- Koʻkrak bermoq Emizmoq.
- Koʻkragiga shamol tegdi
- Koʻkragida yoli bor
- Koʻkrak kermoq 1. Gʻurur, kibr bilan gavdani tik tutmoq; kekkaymoq. Oʻsha pul boʻlganda, Nusratilla Qulmatqoraning oldiga koʻkrak kerib kirib borardi. — A. Muxtor, Opa-singillarKoʻkrak kerib, postda turaman, Vatan yovi kul boʻlsin dogʻda. — Gazetadan.
- Koʻkrak qafasi Odamlar, sutemizuvchi hayvonlar va parrandalarda koʻkrak umurtqalari bilan qovurgʻalarning toʻsh suyagi yordamida birikishidan hosil boʻlgan bir butun tuzilma.