Қидирув

от 1. Отнинг икки олдинги оёғига (эркин юришга имкон бермаслик учун) солинадиган бўғов, занжир.

2. Оёқ, қўл, бўйинга солиб, қулфлаб, банд қилиб қўйиладиган, темир ҳалқалардан ишланган махсус мослама.

Наби Фарҳоднинг қўл-оёғига боғланган оддий кишанни очди ва бўғовли кишанлардан бирини олиб, унинг бути ва бўйнига урди. — С. Айний, Қуллар

Солдат калитни берди. Бояги эркак маҳбусларнинг қўлларидаги кишанларни очди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

3. кўчма Умуман, эркин ҳаракатга ёʻл қўймайдиган нарса, тўсиқ, ғов.

Аммо Соҳиб қори билан Бозоровлар унга кишан бўлмасалар бас эди! — И. Раҳим, Чин муҳаббат

У вақтда от, сигир тушунмаслик оёғимга кишан бўлган экан. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Зеб-у зийнат, ўйин-кулгига ўрганган хотин учун бола оёқнинг кишани бўлиб туюларди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

сфт. айн. Кишанбанд.

Кишанли оёқларини бир тарафга осилтириб олган темирчи Ражаб полвоннинг белидан қучоқлади. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

фл. 1. (қ. Кишан урмоқ, кишан солмоқ кишан 1, 2).

Отни кишанламоқ.

Буни кўрган Содиқжон ёнидаги аёлларга шивирлади: — Ақлдан озибди, олиб кетинглар, айтинг, кишанлаб қўйишсин — К. Яшин, Ҳамза

2. кўчма. Эркин юриш-туришдан, ҳаракатдан маҳрум қилиб қўймоқ.

шайтонга дарс бераман, деган мулла Саъдуллани мот қилиб, ўзини ҳар томон ташлаётган хотинбознинг оёқ-қўлини кишанлаб, бир умр бирга яшашга мажбур қилиш ниятида фарзандларини бештага етказди. — Муштум

Вақтни кишанлашга ҳамон мен ожиз. — Зулфия

фл. Кишанламоқ феълининг мажҳул нисбати.

фл. Кишанламоқ феълининг орттирма нисбати.

от Занжир, кишан.

Бир гуноҳкорни ёки гуноҳкор саналган бир кишини тутиб келтирадилар, уни қамаб, оёғига эшкил-кишан ёки кунда урадилар. — С. Айний, Жаллодлар