кишанламоқ

фл. 1. (қ. Кишан урмоқ, кишан солмоқ кишан 1, 2).

Отни кишанламоқ.

Буни кўрган Содиқжон ёнидаги аёлларга шивирлади: — Ақлдан озибди, олиб кетинглар, айтинг, кишанлаб қўйишсин — К. Яшин, Ҳамза

2. кўчма. Эркин юриш-туришдан, ҳаракатдан маҳрум қилиб қўймоқ.

шайтонга дарс бераман, деган мулла Саъдуллани мот қилиб, ўзини ҳар томон ташлаётган хотинбознинг оёқ-қўлини кишанлаб, бир умр бирга яшашга мажбур қилиш ниятида фарзандларини бештага етказди. — Муштум

Вақтни кишанлашга ҳамон мен ожиз. — Зулфия