Қидирув

фл. 1. Кир босмоқ, кирлаб чириб кетмоқ (кийим-кечак ҳақида).

2. Сасиб, бижғиб кетмоқ.

Муштумзўрнинг жийган ўлакса тани Аллақайси илдиз, чирик бутоққа Илинар, сассиғин сочиб ҳар ёққа. — Ғ. Ғулом

от 1. Дўппи, тўн ва шу кабиларнинг четига тутиладиган махсус энсиз тасма.

Қўлда тўқилган жияк.

Унинг узундан-узун оппоқ соқоли, ёқаси очиқ оппоқ яктаги, дўпписининг оппоқ жияклари, офтобда қорайган кенг кўкраги — ҳаммаси чангга ботган эди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

У [Болта аравакаш] дўпписининг жиягини қайтариб, шоҳи белбоғ билан боғлаб олган. — К. Яшин, Ҳамза

2. Бирор нарсанинг гир атрофи, чети.

Мурод унинг жияклари қизарган кўзларига термилди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

Жиякларида бойчечаклар ўсиб ётган нам сўқмоқдан оқ отли ёʻловчи жадал кетяпти. — Ш. Холмирзаев, Оқ отли

от 1. Ака-укаларнинг, опа-сингилларнинг фарзанди (тоғага, амакига, холага, аммага нисбатан).

Фотима Элмуродга синфдош бир аёлнинг жияни бўлиб, аммасининг олдига бот-бот келиб турарди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Зокиржон жияни куйиб берган чойни кичик-кичик ҳўплаб ичди. — Н. Аминов, Тилло табассумлар

2. Ўзидан кичик яқин кишиларга мурожаат шакли.

— Чаққон жўнайлик, жиянлар, — деди Олимов. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

от Барги узунчоқ, гули хушбўй мевали дарахт ва унинг меваси.

Ёʻлчи жийданинг остига пичанни қалинроқ ёйиб, устига чопонини қия ташлаб ётди. — Ойбек, Танланган асарлар

Боғларга кирсангиз, ғуж-ғуж ўрик, шафтоли, жийда, дўлана, тоғолча. Ҳатто олмуртгача бор. — С. Сиёев, Саратонда қор ёғди

Оғзиларига биттадан қандак жийда солгач, суҳбат яна қизиб кетди. — Ҳ. Шамс, Душман

от Қизғиш малла (от туси) ва шу тусдаги от.

Жийрон от.

Аравакаш жиловни тортди, жийрон зўр куч билан қўзғалди. — Э. Раҳим, Янги қадам

Ярим соатдан кейин Ойимхон жийрон тойда етиб келди. — П. Турсун, Ўқитувчи

ЧастотақозоқчаЖиіліктуркманчаÇastotaрусчаЧастота