jiyak

ot 1. Doʻppi, toʻn va shu kabilarning chetiga tutiladigan maxsus ensiz tasma.

Qoʻlda toʻqilgan jiyak.

Uning uzundan-uzun oppoq soqoli, yoqasi ochiq oppoq yaktagi, doʻppisining oppoq jiyaklari, oftobda qoraygan keng koʻkragi — hammasi changga botgan edi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli

U [Bolta aravakash] doʻppisining jiyagini qaytarib, shohi belbogʻ bilan bogʻlab olgan. — K. Yashin, Hamza

2. Biror narsaning gir atrofi, cheti.

Murod uning jiyaklari qizargan koʻzlariga termildi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

Jiyaklarida boychechaklar oʻsib yotgan nam soʻqmoqdan oq otli yoʻlovchi jadal ketyapti. — Sh. Xolmirzayev, Oq otli

jiyak tikmoq raspelieren vt Kante f, Borte f, Raspel m