sft. 1. Havo rangli, och koʻk, koʻkimtir.
Stol ustidagi koʻk abajurli chiroqdan Qunduzxonning yuziga havoyi bir nur tushib turardi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Pastga boqmoqdaman: na bir qalʼa bor, Na qaqqaygan daraxt, na baxmal vodiy, Na havoyi rangda yongan jiydazor, Na serraygan keksa togʻlar ajdodi. — S. Akbariy.
2. Havoga koʻtarilgan; baland.
Koʻring, anavi oʻrta asr binosi qanchalik nafis va purviqor, minoralar qanchalik havoyi va xushbichim-a! — S. Akbariy, Sevgi bilan tirilgan yurak
3. koʻchma Yengil-yelpi, jiddiy boʻlmagan; oson.
Havoyi ishlar bilan shugʻullanmoq.
— Chindan ham boʻzchining mokisidek eshonning ichkari-tashqarisi oʻrtasida bepul oyoqdan horib, qatnab yurishdan koʻra, havoyigina, bozorda ashula aytib, oʻynab yurib pul topishga na yetsin! — dedi Shum bola. — Gʻ. Gʻulom, Shum bola
Mavlono, mendan endi havoyi gʻazallar kutmang. Endi faqat xalqim dilini kuylayman. — J. Sharipov, Xorazm
4. koʻchma Yengil tabiatli; yengiltak, beqaror.
Havoyi odam.
— Yengiltak qiz, — deb oʻyladi Komil, ichidan qaynab-toshayotgan gʻazabini zoʻrgʻa bosib. — Shu havoyi oliftani deb, meni yerga uryapsan-a!. — Ahmar, Kim haq?
Uydagilar mening havoyiroq boʻlib qolganimni bilishadi, bir amallab oʻqib ketadi, deb oʻylashganmi, yakshanba kuni qarindosh-urugʻlar maslahatga yigʻilishgandi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Bir havoyi erni deb, tarki dunyo qilmoqchimisiz? — Gazetadan
5. koʻchma Asosga ega boʻlmagan, asossiz, yuzaki.
Havoyi vaʼdalar. Havoyi raqamlar.
Fikringiz juda havoyi va tamom notoʻgʻri. — I. Sultonov, Burgutning parvozi
Joʻravoy aka, nahotki u [Poʻlatjon] meni yengiltak, havoyi narsalarga uchadigan qiz, deb oʻylasa. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar