fl. 1. Viqor bilan koʻkragini kerib, qaddini rostlab yurmoq.
Barot polvon devday gerdayib turgan mingboshining yoniga bordi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Boyvachcha koʻchada, xalq orasida qanday boʻlsa, uy ichida ham shunday gerdaygan, zugʻumli edi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Ortiq darajada magʻrurlanmoq, manmanlik qilmoq, kerilmoq, kekkaymoq.
Maʼlumotim yetarli, deb gerdaygan kishi koʻp bilimlardan bebahra qoladi. — R. Usmonov, Odobnoma
Gʻafur Gʻulomning bu gaplari, albatta, hozirgina kirib kelgan, aruzda toʻrttagina gʻazal yozib gerdayib yurgan kishiga ishora edi. — Shukrullo, Saylanma