sft. 1. Koʻngli gʻash, koʻngli olingan, yuragi siqilgan.
Abdusalom dilgir boʻlib, otasini kutib oʻtirgan edi. — S. Siyoyev, Avaz
Lekin mezbonning dilgir kayfiyati ularning ochilib-sochilib oʻtirishiga monelik qilardi. — N. Aminov, Qahqaha
Dilgir dilni shod etish, nohaq yiqilganni suyash, tuhmatga uchraganni himoya qilish — mardning ishi. — Gazetadan.
2. Yuragini oldirib qoʻygan, qoʻrqib qolgan.
Oʻsha dahshatli voqeadan keyin u juda dilgir boʻlib qolgan.