sft. 1. Biror narsaning markazidan uzoq atrof, joy; biror narsaning eng chekkasi; chekka, ovloq.
Shahar cheti. Supaning cheti. Chet joy. Chet oʻlka.
— Mana aqcha, — Mirzo choʻntagidan tilla tangalar toʻldirilgan xaltachani chiqarib, dasturxon chetiga qoʻydi. — Mirmuhsin, Meʼmor
Yoʻllarning ikki chetidagi ariqlar va chuqurlar koʻchma qum, xas-xashak bilan toʻldi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Toʻqqiz-oʻn kunlik oy shaharning qoq ustida cheti qoraygan barkashdek yaltirab turar edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
2. Biror obʼyektga nisbatan boshqa tomon, taraf; tashqari.
Chetga qaramoq. Chetga tortmoq.
Raʼno yuzini chetga oʻgirib, kulib turar edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Murzin Elmurodni koʻrib, chetga burildi. — Shuhrat, Shinelli yillar
3. Qirgʻoq, sohil, yoqa, lab.
Daryo chetidagi daraxtlar aksi suvda chayqaladi. — Yoshlik
4. koʻchma sft. Begona, ajnabiy, xorijiy.
Chet el. Chet mamlakat. Chet tili.
Oʻninchi sinfda chet tili toʻgaragining mashgʻuloti borardi. — S. Zunnunova, Yangi direktor
Devorda va yerda qimmatbaho gilamlar, aʼlo sifatli chet el garnituri. — F. Musajonov, Himmat
5. Tashqari, sirt; chekka.
Chetdan odam yollash. Chetdan tomosha qilib turmoq.
- Chetda qolmoq 1. Bir chekkada, tashqarida qolmoq; Ishdan chetda qolmoq. Nazardan chetda qolmoq.Rahmat soʻzdan chetda qoldirmaslik uchun Otabekni ham oraga oldi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlarBiroq, turkiy tillar materiallari hozirga qadar lingvist-strukturalistlar eʼtiboridan chetda qolib kelmoqda. — OʻTA
- Oʻzini chetga olmoq (yoki tortmoq) 1. Oʻzini bir chekkaga, panaga olmoq, bir tarafga, tomonga chiqmoq, oʻtmoq; chetlamoq. Naq shu pallada darvozadan katta qora sigir shataloq otib, orqasida bir kishini surib kirdi. Boy choʻchib, oʻzini chetga oldi. — Oybek, Tanlangan asarlar