fl. 1. Biror narsa bilan bekitmoq, oʻramoq yoki oʻrab qoʻymoq.
Kumushbibi onasi bilan buvisining uydan chiqishlari
boshini sandalning koʻrpasiga burkab, yotib oldi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Har doim yuzini roʻmoli bilan burkab yuradigan Adolat hozir hech kimdan tortinmay, dadil borar edi. — S. Zunnunova, Olov
2. Biror ochiq joyini qoldirmay, batamom oʻrab, qoplab olmoq.
Havoni bulut burkadi. Hamma yoqni chang burkab oldi.
Kecha yogʻa boshlagan qor hademay atrofni oppoq choyshabga burkagan edi. — S. Zunnunova, Olov
3. koʻchma Toʻldirmoq, qoplamoq.
Oʻlkamizni bogʻlarga, boʻstonlarga, gulzorlarga burkay-lik.
Togʻ etaklaridagi jilgʻalarda bahor suvi toshib, vodiyni yashil libosga bur-kadi. — S. Karomatov, Bir tomchi qon
Bagʻishlading mehr-u muhabbat Va umrimni burka-ding nurga. — R. Bobojon, Tanlanma
Turmushni quvnoq, xushchaqchaq qilishimiz kerak, gul-rayhonlarga burkashimiz kerak. — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi
- Shon-shuhratga burkamoq Dong taratmoq, mashhur boʻlmoq; sharaflamoq. Ziyoyev ulugʻ gʻalabaga munosib hissa qoʻshib, oʻzini shon-shuhratga burkadi. — Nazarmat, Joʻrlar baland sayraydi