sft. 1. Bir zaylda, bir gapda turmaydigan, hadeb oʻzgaraveradigan, burdi, tuturigʻi yoʻq; qarorsiz. Beqaror Amu.
U [Asror] beqaror oʻylar, beqaror tuygʻular bandi. — Yoshlik
Zarafshon vodiysining ob-havosi juda beqaror, bir kunda yuz marta oʻzgaradi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi
2. Bir joyda qoʻnim topmaydigan, hadeb koʻchib yuradigan.
Darbadarlikdan, oʻzimning simobday beqaror, sayoqligimdan juda oʻkinar edim. — Gʻ. Gʻulom, Shum bola
3. koʻchma Tinchligi yoʻqolgan, oromi buzilgan; betoqat.
Farzand yoʻqligidan boʻldim beqaror. — Erali va Sherali
Qoraxon der: yigʻlar edim zor-zor, Yodga tushgan vaqti edim beqaror. — Erali va Sherali
Boʻlajak zavjamni oʻsha yerda koʻrib, oshiqi beqaror boʻldim. — Sharq yulduzi