рвш. Ўз ихтиёридан ташқари ҳолда, ғайриихтиёрий равишда; ихтиёрсиз.
Бекнинг вужуди титраб, беихтиёр уҳ деб юборганини ўзи ҳам сезмай қолди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Зумрад билан бир қур учрашган, икки оғиз гаплашган киши беихтиёр унга маҳлиё бўлиб қоларди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл
Нафиса беихтиёр ўрнидан дик турди. — Мирмуҳсин, Умид