sft. 1. Sharm-hayosi yoʻq, or-nomusni bilmaydigan, uyatsiz, besharm.
Behayo odam,
Oʻgʻlim, bunaqa behayo qiz ekan, vaqtida bilib, oʻzingizni chetga olganingiz yaxshi boʻlibdi. — Mirmuhsin, Umid
Eshqobilning xotini oʻta shaddod, behayo emas, uni hurmat qiladi. — Yoshlik
2. Odob-axloq doirasiga sigʻmaydigan, beadab.
Behayo xatti-harakat. Behayo ibora. Behayo soʻz.
Tangri behayo soʻzlarni gapiruvchi kishini yomon koʻradi. — Gazetadan