ot 1. Biror harakat yoki niyatni amalga oshirish yoki oshirmaslik uchun oʻylab topilgan soxta, asossiz sabab; vaj, dastak, roʻkach.
Bahona qilmoq.
Gulnor Yoʻlchiga soʻzlashga botinmas, soʻzlashuv uchun biron bahona, sabab qidirishga tirishar edi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Men unga roʻyxush bermay yurdim. Shunday boʻlsa ham, hali uni bahona qilib, hali buni bahona qilib kirib yurdi. — A. Qahhor, Xotinlar
2. Boshlangʻich sabab, bois.◆
[Boy Gʻofirga:] Toʻy bahonasida mendan senga oʻtib qolgan arzimagan narsalar bor, shularni pulga chaqib, orani ochiq qilib qoʻysak, degan edim. — Hamza, Boy ila xizmatchi
[Fotimaning] Amakisi qizga kiyim-kechak bahonasi bilan uning otasidan qolgan bor bisotini sotdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Kengashboyning suhbati bahona boʻldi-yu, Ubay oʻylanib qoldi. — Oʻzbekiston qoʻriqlari
- Bola bahona — diydor gʻanimat (iboraning oʻzgargan shakllari: gul bahona..., gʻoʻza bahona...) Biror bahona bilan butunlay boshqa maqsadda (xususan, sevgilisini koʻrish uchun) kelgan kishiga nisbatan aytiladigan ibora. Bola bahona, diydor gʻanimat, deb ular oldiniga yigitlar bilan yonma-yon oʻtirishga oʻrganishadi. — HamzaHa yoqmay ketsin-a, gʻoʻza bahona-yu, allakimlarning dardi gʻanimat ekan-da, Yulduzxon? — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldiGulni bahona qilib, yor koʻrgani kelganmiz. — Qoʻshiqlar