Qidiruv

sft. 1. Shoʻxlik qilmaydigan, tinch yoki jim yuradigan; beozor.

Yuvosh bola. Yuvosh ot.

Musulmonqul qoʻy kabi yuvosh Toshkent hokimi Salimsoqbekni oʻldirib, oʻrniga Azizbekdek zolimni belgiladi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Dadam juda yuvosh, shirinsoʻz chol edi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Yuragingiz daryo-da, oyi! Yoki sinfga nuqul yuvosh, aqllilarini terib olganmisiz-a! — H. Nazir, Opaxonimiz

2. rvsh. Beozor tarzda.

Zaynab yuvoshgina kulib, qizarib, chamadonchasini koʻcha oʻrtasiga qoʻydi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

Qamchi jahlidan tushib, Mavlon akaga yaxshi shogirdlardek yuvosh boqdi. — H. Gʻulom, Mashʼal

ot Yuvosh xislatga egalik; beozorlik.

Ozgʻin, lekin baquvvat usta Zamonning yuvoshligi mehnatsevarligi soldatlarga yoqardi. — Sh. Toshmatov, Erk qushi

Uning toʻgʻriligi, yuvoshligi Norbuvining onasiga yoqib qolib, oʻz qizini arzon-garovga toʻy qilib berdi. — H. Shams, Dushman

fl. Yuvosh boʻlib qolmoq, achchigʻidan tushmoq.

Bu ot ancha yuvoshlanib qoldi.

— Chiq, yaqinroq oʻtir, gap koʻp, —

dedi yuvoshlanib chol. — Oybek, Ulugʻ yoʻl

fl. ayn. Yuvoshlanmoq.

Ot yuvoshlashdi.

милее гостя нет, гость — кроткий, ≈ тише воды, ниже травы.