сфт. 1. Бирор кимса ёки нарсанинг ўзигагина оид, ўзидагина бўладиган.
Болаларга хос қилиқ. Раҳбарнинг ўзига хос иш услуби.
Клара аёлларга хос чиройли ҳаракат билан сочини орқасига ташлаб юборди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
Чол кексаларга хос боқиш билан бир зум тикилди: — Кел, чироғим, нима хизмат? — Ойбек, Танланган асарлар
2. Бирор шахснинг ўзигагина тегишли бўлган, ўзигина фойдаланадиган; шахсий.
Оқ отлиқ Бобур мирзо юздан ортиқ беклари ва хос навкарлари билан тоғ этагига яқинлашиб қолган эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
- Ўзига хос Ажралиб, фарқланиб турадиган. Шаҳримиз меъморчилик қиёфаси ўзига хос гўзалликка эга. — Газетадан