сфт. 1. Сидқидиллик билан, чин қалбдан, юракдан қилинган, айтилган; юракдан, дилдан чиққан.
Лекин Машраб Мастуранинг гапларидан эмас, унинг овозидаги ғурурдан, болаларга хос самимий қувончдан жилмайди. — О. Ёқубов, Эр бошига иш тушса
Элмурод кампирнинг самимий муомаласини кўриб: — Саломат бўлинг, онажон, — деди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Самимият билан иш тутувчи, софкўнгил; пок, тоза.
Самимий одам,
Шерали бу содда, самимий қизнинг болалардек хатти-ҳаракатини кўриб таажжубланди. — С. Кароматов, Олтин қум
Унсиннинг юраги, акасининг юраги каби, Гулнорга нисбатан тоза ҳам самимий. — Ойбек, Танланган асарлар