sft. 1. Biror rangga ega boʻlmagan; tussiz.
Rangsiz suyuqlik.
2. Rangi nomaʼlum, xira.
Rangsiz chit.
3. Rangi ketgan, rangi yoʻq.
— Sizga bari bir emasmi? — Klara hamon uning qoʻlini qoʻyib yubormas, oydinda chehrasi bir oz rangsiz, ammo jozibali koʻrinardi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
Kaltakesakdek rangsiz, qonsiz mavlono Shahobiddinning kayfi joyida edi. — Oybek, Navoiy
4. koʻchma Til yoki uslub jihatidan boʻsh; tussiz.
[Abdishukur] Shoirlik isteʼdodidan tamom mahrum boʻlishiga qaramay vazni buzuq, fikri sayoz, rangsiz nazmlar yozdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
5. Nisbatan ojiz, boʻsh.
Uning nazarida, sevgi soʻzi Hayot sevgisi oldida rangsiz, tussiz edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha