сфт. 1. Нафсини тия олмайдиган; очкўз.
Ўлармон ҳўкиз болтадан тоймас. — Мақол
Ёмон отга ёл битмас, Ўлармонга мол битмас. — Мақол
2. Ўта берилган; муккасидан кетган.
Ичкиликка ўлармон одам,
Ишратга ўлармон, нафси ёмонлар Хун дея, қул дея, пул дея босди. — М. Шайхзода.