sft. 1. Mehr-shafqat koʻrsatuvchi, mehr bilan munosabatda boʻluvchi.
Mohlar oyimning Anvar bilan muomalasi xolis va samimiy boʻlib, u Anvarga oʻz bolasiday mehribon edi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon
Bolalarining baxti uchun har qanday jafolarga oʻzini otgan, mehribon, shafqatli ona! — Oybek, Tanlangan asarlar
2. ayn. Gʻamxoʻr.
Bu yerda bir mehribonim yoʻqki, menga koʻmaklashsa. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. koʻchma Mehr (mehribonlik) ifodalovchi.
Hamisha kulib turadigan mehribon chehrasi hozir jiddiy edi. M. Ismoiliy, Fargʻona t. — o
Elmurodning qanday ahvolga tushganini sezgan Gulsum uni mehribon soʻzlari bilan yupatmoqchi boʻlib kelgan edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi