от 1. а. Иш, амал, аҳвол, ҳолат
2. Масъул вазифа; амал, лавозим.
Ўз мансабидан фойдаланмоқ. Мансабдан тушмоқ.
Мулла Абдураҳмон Қўқон сафарига ҳозирланаркан, кўнгли Қўқонда ўзини кутиб турган уламолик шуҳратига, муфтилик, қози ва аъламлик мансабига ошиқар эди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
3. с. т. Ўзини кўрсатиш учун қилинадиган ёки ўзига маъқул иш, ҳаракат.
Манманлик у кишига бир мансаб.
4. геогр. Дарёнинг кўл, денгиз ёки бошқа дарёга қуйиладиган жойи.
Ҳар бир катта дарёнинг мансаби бўлади. — Ўқиш китоби
- Мансабга минмоқ (ёки ўтирмоқ) Амалга тайинланмоқ, бирор амални, вазифани эгалламоқ. У жуда катта мансабга мингандай ён-верига қарагиси келмайди. — П. Турсун, Ўқитувчи