ot 1. Kishining or-nomusi, shaxsiyatini pastga uradigan, tahqirlovchi maʼno-mazmunli soʻz, gap.
Toʻlqinjon buni darrov payqadi, koʻzini yashirib, ogʻzidan chiqib ketay degan haqoratni qult etib yutdi. — F. Musajon, Huri
Abdubilol endi yigʻlab, ogʻziga kelgan gapni qaytarmadi, alamidan akasining yuziga tupurdi. — S. Yunusov, Kutilmagan xazina
2. Shunday maʼno-mazmunli muomala, xatti-harakat, holat.
U [oʻquvchi bola] lovullab turgan qulogʻini ushlagancha, Hojiga qaradi va bisotidagi eng ogʻir, eng dahshatli haqoratni ishlatdi, yaʼni tarbiya-siz! dedi. — A. Qahhor, Asarlar
Asal xola oʻgʻlining ichmasligini bilardi, tergovchining bu gapi haqorat boʻlib tuyuldi. S. — Yunusov, Kutilmagan xazina
Gʻulomjon stoldagi nonlarga qarab, koʻngli buzildi. Uning sof niyatiga bu bir haqorat boʻlsa ham, odamlarning maʼrifat uchun ogʻzilaridagi oshlarini berishga tayyor ekanliklarini oʻylab, Matqovul kambagʻalga rahmi kelib ketdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.
Bizning mayda-chuyda hokimlarimiz birlasha olmagani tufayli, katta kuchga ega boʻlgan istilochining hamlasiga dosh berolmadik xotinlarimiz, qizlarimiz olib ketildi. Bundan ortiq haqorat bormi, Meʼmor?! — Mirmusin, Meʼmor
- Haqorat qilmoq Siz boʻlsangiz, meshchan, deb haqorat qildingiz ularni. — A. Muxtor, TugʻilishHa, meni haqorat qilgan tillaring uzilsin! — D. Nuriy, Osmon ustuniBahsda qizishgan, baqirgan, qarshi tarafni haqorat qilgan odam doim yutqazadi. — F. Musajonov, Himmat