от 1. дип. Бир суверен давлатнинг бошқа бир суверен давлатдаги дипломатик вакилларининг энг катта мартабаси, унвони ва шу унвонга эга бўлган шахс.
Фавқулодда ва мухтор элчи.
Аллақачонлардан бери бу давлатда элчимиз ҳам ёʻқ. — Газетадан
2. тар. Шоҳ томонидан бирор топшириқ билан юборилган киши.
Хўжа Абдулло бошлиқ элчилар ундан рад жавоби олиб қайтдилар. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
Элчи пошшонинг чуқур маъноли гапига қойил қолиб, таъзим қилди. — Латифалар
3. кўчма Дарак берувчи нарса, белги.
Қиш элчиси —
қарғалар қағиллай бошлади.
Бинафшалар очилди Баҳор элчиси бўлиб. — Ю. Ҳамдам
4. кам қўлл. Совчи.
Зебихонга элчи қўйиб юрилган вақтларда мингбоши бир сўз деган эмасмиди: Шуни қўлга келтирсам, бор-ёʻғимни тутаман — Чўлпон, Кеча ва кундуз
Совчи бўлдим икковингга данакор, Элчи-совчи бўлмайдиган гуноҳкор. — Гулихиромон
5. ҳарб. Уришаётган томонларнинг ўзаро музокара олиб бориш учун юборган вакили.
Элчига ўлим ёʻқ. — Мақол