сфт. 1. Ақли расо; мияли.
Ақлли бола. Ақлли йигит. Ақлли ўзини айблар, ақлсиз — дўстини. — Мақол
Муаллим ўрта яшар, ақлли, ёшларга меҳрибон киши эди. — Ойбек, Нур қидириб
Ақлли кишиларнинг садағаси кецанг ҳам арзийди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. Ақл билан вужудга келган; фаҳм-фаросатдан, билимдонликдан далолат берадиган.
Ақлли тадбир. Ақлли иш.
Унинг [Давлатёрнинг] баъзан лўнда ва ақлли гапларини эшитганда, Элмурод ҳузур қиларди. — П. Турсун, Ўқитувчи
3. Зийрак, фаҳмли, ҳушёр (ҳайвон ва қушлар ҳақида).
Ақлли ит.
Даврага эълончи чиқиб: — Ҳов, яхшилар, ҳозир биз сизларга номерларни: ақлли отлар ўйинини кўрсатамиз, деди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ