Қидирув

от 1. Ўкиниш, ачиниш туйғуси; пушаймон.

Қўрқувдан катта-катта очилган кўзларида афсус ва меҳрга ўхшаш бир ифода жонланди. — С. Зуннунова, Олов

Надомат нимага ва афсус нечун? Оламда неки бор, ўчар бешафқат. — А. Орипов, Йиллар армони

2. мод.с. Нарса-ҳодисанинг хоҳиш-истакка зидлигини, сўзловчининг шундай муносабатини билдиради.

Бекор кетди, афсус, шунча уриниш. — А. Шер, Қадимги куй

Биродарим билан топишдим-ку, деб ўйлаган эди, афсус, қувончига қор ёғди. — С. Анорбоев, Ҳамсуҳбат

1. айн. Афсус 2.

Бу образнинг прототипи ҳам бор эди, афсуски, бу ҳикоя тугалланмай қолди. — К. Қаҳҳорова, Чорак аср ҳамнафас

2. боғл. взф. Зидлаш, тўсиқсизлик маъносини билдиради.

Минг афсуски, у [шийпон] иккинчи уй бўла олади. — Газетадан

Афсуски, сансалорлик одамларда ишончсизлик уйғотади. — Газетадан

фл. 1. Пушаймон қилмоқ, пушаймон емоқ.

Ёʻлчи ўз қишлоғидан келган одам билан кўришиб, ҳол-аҳвол сўрашмаганига афсусланди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Дили оғримоқ; ўкинмоқ.

Афанди камбағаллигидан афсусланиб, ҳар кун кечалари нола қилар эди. — Латифалар

..нега бу воқеани бизга айтишмаган экан, деб афсусланар эди. — М. Мансуров, Ёмби

фл. Афсусланмоқ феълининг биргалик нисбати.

сфт. Афсусланганга ўхшаб.