afsus

ot 1. Oʻkinish, achinish tuygʻusi; pushaymon.

Qoʻrquvdan katta-katta ochilgan koʻzlarida afsus va mehrga oʻxshash bir ifoda jonlandi. — S. Zunnunova, Olov

Nadomat nimaga va afsus nechun? Olamda neki bor, oʻchar beshafqat. — A. Oripov, Yillar armoni

2. mod.s. Narsa-hodisaning xohish-istakka zidligini, soʻzlovchining shunday munosabatini bildiradi.

Bekor ketdi, afsus, shuncha urinish. — A. Sher, Qadimgi kuy

Birodarim bilan topishdim-ku, deb oʻylagan edi, afsus, quvonchiga qor yogʻdi. — S. Anorboyev, Hamsuhbat