фр. troubadour — кашф этиш, ихтиро этиш сўзидан
Oʻzi sheʼr toʻqib, oʻzi muzika chalib ijro etuvchi kuychi-shoir. Trubadurlar poeziyasi Fransiyaning janubida XII—XIII asrlarda yuzaga kelgan. Dastlab trubadurlar hayot goʻzalliklarini, turmush quvonchlarini kuylab, insonni, uning muhabbatini ulugʻlaganlar. Ular kuylagan maʼshuqalar esa, odatda, turmushga chiqqan ayollardan iborat boʻlgan. Sevgini kuylovchi trubadurlar lirikasida xotinga itoatkorona xizmat qilish gʻoyasi ilgari surilgan. Keyinchalik trubadurlar ijodida dinga qarshi motivlar paydo boʻla boshladi. Shuning uchun ham bunday trubadurlarni cherkov taʼqib ostiga oldi. Trubadurlar oʻz ijodida turli sheʼriy shakllarni, rang-barang vaznlarni qoʻllagan holda xalq qoʻshiqlariga xos ayrim elementlarni qayta-qayta ishlab, sheʼrlar yaratganlar, ular asosan quyidagilardir: kansona — sevgi qoʻshiqlari, sirventa — siyosiy mavzudagi sheʼrlar, alba — oshiq-maʼshuqlarning vidolashish chogʻidagi tonggi qoʻshiq, serenada — tungi qoʻshiq, pastorella — choʻpon qizining ritsar bilan uchrashuvi va ularning munozarasidan iborat dialog shaklidagi sheʼr, tensona — ikki shoirning sevgi, poetik hamda falsafiy mavzulardagi, trubadur
