ot 1. Oʻkirgan ovoz, shunday ovozli yigʻi.
Kuni bilan Osim akaning hovlisidan qiy-chuv, uvvos koʻtarilib turdi. — I. Qalandarov, Shoxidamas, bargida
Dilshod daraxtga qarab yugurdi. Ayollar ham uvvos bilan daraxt tagiga kelishdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
2. Oʻkirgan, qattiq ovoz chiqarmoq; shunday ovoz bilan yigʻlamoq.
Barcha baravar uvvos soldi. Qiy-chuv olqishlar, qarsak qoʻshilib, oʻris sozini eshittirmay qoʻydi. — S. Siyoyev, Avaz
Qopqogʻi qalaylangan temir tobut uy oʻrtasiga qoʻyilgach, xotin-xalaj birdan uvvos solib, aza ochdi. — E. Usmonov, Yolqin
odamlar uvvos tortib, chapaklar, qarsaklar bilan, oh-vohlar, qichqiriqlar bilan yana soʻradilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Bechora ona chidolmadi, qabrni quchoqlab, uvvos tortdi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Mabodo olomon ichidan biri chiqib: Biz odam boʻlmaymiz, deydigan boʻlsa, qolganlar toʻgʻri, deb uvvos koʻtarishi turgan gap. — Mushtum