Поиск

«енгил поэзия». XVIII аср охири ва XIX аср бошларидаги француз ва рус поэзиясига тааллуқли тушунча: юксак классицизм жанридаги асарлар — эпик поэмалар, трагедиялар, одала

(гр. dialogos — икки киши ўртасидаги сўзлашув) — диалог. Икки ёки ундан ортиқ шахс орасидаги узлуксиз нутқ шаклларидан бири. Драмада диалог драматик ҳолатни ривожлантирув

(фр. raisonneur — ўйламоқ, фикрламоқ сўзидан) — резонёр. Антик драма, комедия ёки қадимний романлардаги воқеаларда қатнашмай, асар иштирокчилари, воқеалар ривожи, мазкур

эса адабий йўналишга нисбатан торроқ тушунча бўлиб, у ёки бу умумадабий доирада ҳаракат қила олмайди. Масалан, классицизм (қ.) XVII—XVIII асрлар умумевропа адабиётида асо

— адабий йўналиш. Маълум тарихий даврда ўз идеологияси ва тажрибаси билан бир-бирига яқин турган бир неча ёзувчилар ижодидаги ғоявий-бадиий хусусиятлар — тема, ғоя, бадии

(гр. monos — бир ва logos — сўз, нутқ сўзларидан) — монолог. Бадиий асарда иштирок этувчи шахсларнинг ўз-ўзига ёки ўзгаларга қаратилган нутқи. Монолог диалогдан нутққа бо

(гр. poietike — поэтик санъат сўзидан) — поэтика. Энг қадимий терминлардан бири бўлиб, у адабиётшуносликда турли даврларда турлича маънода қўлланилган. Масалан, антик дав

— ижодий метод. Адабиёт ва санъатнинг бирор тарихий тараққиёт босқичида бадиий ижодга хос бир-бири билан узвий боғлиқ бўлган бир қанча барқарор хусусиятлари, асосий восит

ёзувчининг ижодий индивидуаллиги, ўзига хослиги. Санъаткор ва мутафаккирнинг ўзаро фарқини улуғ рус танқидчиси В. Г. Белинский ғоят равшан белгилаб, олим мантиқий хулосал