Қидирув

анафора...

Anafora Анафора Anafora Анафора, единоначалие

сўз анафораси. Жумла ёки гап бошида бир хил сўзларнинг такрорланиб келиши (қ. Анафора).

товуш анафораси. Бир хил товушларнинг такрорланиб келишидан иборат стилистик усуллардан бири (қ. Анафора).

— бошланма қофия. Анафора (қ.) нинг бир тури — мисраларнинг бошида оҳангдош сўз ёки ибораларнинг такрорланиб келиши.

— анафора. Бир хил сўз ёки сўзларнинг шеърий мисралар бошида такрорланиб келишига асосланган стилистик фигура. Масалан: Ҳамиша Партия пешво бўлди. Ҳамиша Партия бўлди бай

— дума (рицарлик қўшиғи). Қўбуз ёки бандур жўрлигида куйланадиган украин халқ лирик-эпик қўшиқлари. Думалар икки асосий тематик гуруҳга — тарихий ва маиший гуруҳларга бўл

(гр. anaphora — юқорига кўтариш сўзидан) — анафора. Икки ёки ундан ортиқ нутқий парчаларнинг бир хил товуш, сўз ёки сўз бирикмаси билан бошланишига асосланган стилистик ф

— такрор. Бадиий нутққа хос интонацион-синтактик ифода усулларидан бири: айрим товушларни, бир ёки бир неча сўзни ёки сўз бирикмаларини, баъзан эса маълум сатрни атайин т

(гр. gradatio — секин-аста сўзидан) — градация. Бадиий асардаги у ёки бу ҳолатнинг секин-аста ошиб ёхуд пасайиб боришидан иборат стилистик фигуралардан бири; бир хилдаги

нутқнинг товуш тузилиши. Прозаик ёки шеърий нутқда ундош ёки унли товушларнинг бирор мақсадда ўзига хос ҳолда қўлланиши билан боғлиқ стилистик усуллардан бири. Нутқнинг т

(финча runo — қўшиқ сўзидан) — рунлар. Карел-фин халқларининг эпик қўшиқлари бўлиб, уларда афсонавий баҳодирларнинг қаҳрамонликлари куйланади. Рунлардан иборат тўпламлард