лат. classicus — намунавий сўзидан
классик. Кенг маънода адабиёт, санъат ва фаннинг турли соҳаларидаги энг атоқли намояндалари ижоди маълум бир халқнинг миллий маданияти камолотига ёки жаҳон маданиятига ҳисса бўлиб қўшилган, миллий маданиятнинг асосий фондига кирган кишилар шу ном билан юритилади. Тор маънода — грек ва рим ёзувчисини англатади. Агар ижоди маълум бир халқ доирасидан чиқиб, умумжаҳон аҳамиятига эга бўлса, бундай ижодкорлар жаҳон классиклари, уларнинг энг яхши ва юксак асарлари эса классик асарлар деб аталади. Масалан, Низомий Ганжавий, Алишер Навоий, А. С. Пушкин, В. Шекспир, Рафаел, В. А. Моцарт, П. И. Чайковский ва бошқалар. Бундан ташқари, ҳар бир халқ маданиятининг энг атоқли вакиллари ҳам шу халқ маданиятининг классиклари ҳисобланадилар. Масалан, Муқимий, Фурқат ва бошқалар. Ҳар бир давр ўзининг классикларини яратади, чунки маълум бир даврда яратилган адабиёт, санъат ёки фан ютуқлари фақат ўз даври учунгина эмас, балки ўзидан кейинги даврлар учун ҳам аҳамият касб этади. Ана шундай арбоблар ўз даврининг классиклари ҳисобланадилар. Масалан, ўзбек совет адабиётининг классиклари деганимизда, шу адабиётни — социалистик реализм адабиётини яратишда катта ҳисса қўшган, уни ўз асарлари билан бойитган, кейинги ривожига ҳам таъсир кўрсатувчи асарлар яратган Ҳамза Ҳакимзода Ниёзий, Абдулла Қодирий ва Ойбек каби атоқли сўз санъаткорлари тушунилади.
