ЯРА 'танада ҳосил бўладиган жароҳатъ, ъчиқиқъ. Қонли кўйлакни Қоратой эҳтиёт билан тилиб, я р а н и очди (Ойбек). Бу от қадимги туркий тилда ҳам 'бўлакларга ажрат-ъ маъносини англатиб, я:р-тарзида талаффуз қилинган феълдан -а қўшимчаси билан ясалган (ЭСТЯ, IV, 140); кейинчалик а: унлисининг чўзиқлик белгиси ёʻқолган (ССТТН, II, 323); ўзбек ти — лида а унлилари ä унлиларига алмашган: я:р- + а = я:ра > яра > йäрä. Бу от асли ъбирор зарба натижа — сида ажралишъни билдирган, бошқа маънолари шу маънодан ўсиб чиққан
1.
тиб.
Тери ёки шиллиқ парданинг, шунингдек, тери ости тўқималарининг турли сабабларга кўра нобуд бўлган қисми кўчиб, унинг ўрнида ҳосил бўладиган нуқсон
2.
Тиғ, зарб ва ш.к. таъсирида ҳосил бўладиган шикает; жароҳат
Ёмон яра. Тиғ яраси. Ярани даволамоқ
У., граната осколкаси ўнг оёғини ёриб юборган, окоп деворига суяниб типирчилаётган солдат ёнига бориб, ярасини боғлай бошлади — А. Убайдуллаев, Қонли издан
Донли кўйлакни Доратой эҳтиёт билан тилиб, ярани очди. Яра кўкракда, юракка яқин: ундан қуюқ қон ҳали ҳам силжиб турар эди — Ойбек, Танланган асарлар
3.
кўчма
Кучли қайғу, руҳий азоб, алам берувчи нарса; шикает. . ■■
Тиғ яраси туза/Ш-ди, тил яраси тузалмайди — Мақол
Ғу-ломжон Эрбўтани калака қилиш учун эмас, ўз қалбида фасод боғлаб ўтган боласизлик ярасига малҳам босиш учун ўйнашиб эди — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Баъзан [Гулнорнинг] юраги тошиб, бутун дардини, яраларини Унсинга очишни истайди — Ойбек, Танланган асарлар
Ақли кирди. Болалигида қалбида бўртган алам яраси йилдан-йилга йиринг боғлаб, фасод йиға бошлади — С. Зуннунова, Гулхан
