сфт. 1. айн. Баравар.
Шошган шамол билан баробар. — Мақол.
Лекин ул қирқ минг элат ичида бу қизга қуввати баробар келадиган эр йигит ёʻқ эди. — Бўтакўз.
Менинг олдимда шоҳ-у гадо баробардир. — С. Сиёев, Аваз.
2. мат. Маълум миқдорнинг тенг, баравар келиши.
Уч карра уч — баробар тўққиз.