фл. 1. Ном бермоқ, от қўймоқ, номламоқ.
Шундан бери одамлар кўприкни Хотинкўприк деб аташади. — Т. Ашуров, Оқ от
Юсуфбек ҳожи [Кумушни] фаришта деб атамоққа ҳам ҳозир эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
2. Деб тилга олмоқ, юритмоқ; айтмоқ.
Болалар уни [Толибжонни] орқаваротдан Отқулоқ десалар, олдида Эргаш тоға деб аташарди. — С. Аҳмад
Ахир, нима қилаётганини билмаган одамларни ким деб аташ керак бўлмаса? — М. Мансуров. Ёмби
3. Тилга олмоқ, айтмоқ (киши исмини).
Хайриятки, исмини атамади, деб ўйлади Яхшибоев, демак, ҳали умид бордай. — М.М. Дўст, Лолазор
4. Бирор киши, тарихий воқеа ва шу кабилар учун бағишламоқ, шунга мўлжалламоқ.
Улуғ бобокалонимиз хотирасига атаб амалга оширилган меъморий ишлар бу билан тугаб қолмайди, албатта. — Газетадан
Ўзбек ойимнинг қутидор, Офтоб ойим ва Ойша кампирга атаб тиктирган саруполари ҳам битди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
5. дин. айн. Бағишламоқ.
Толеим қурсин, деб ёндим, куйдим. Фолбинларга бордим, азиз авлиёларга назр атадим. — Ойбек, Танланган асарлар
Худойи атаганимизга бир йилдан ошиб қолди. — Н. Аминов, Қаҳқаҳа