ot 1. Tartibsiz qattiq ovozlar, baqiriq-chaqiriqlar; chuvvos.
Qiy-chuv, chagʻir-chugʻur quloqni kar qiladi. Qizdirilgan chirmandalar havoni yangratadi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Onaxon qiy-chuv qilib, suv sachratib oʻynayotgan bolalarga yana qaradi. — A. Muxtor, Opa-singillar
Qarsak ustiga qarsak boʻldi, qiy-chuv koʻtarildi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari
2. Tartibsiz yigʻi-sigʻi ovozlari; uvvos.
Ayollarning aza tutgandagi qiy-chuvi, bola tuqqandagi figʻonlari eshitilib turadigan pastak uylar kambagʻal-qashshoqlarning boshpanalari edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Atrofni qiy-chuv, gʻala-gʻovur bosdi. — S. Siyoyev, Avaz