ot 1. Kishining yurish-turishidagi, boshqalar bilan muomalasidagi oʻziga xos harakatlari, xulq-atvori.
Qiligʻi issiq odam. Qiligʻi sovuq yigit.
Uning qiliqlari oʻziga juda mos tushar, hatto qoʻli qattiqligi ham fazilatdek tuyulardi. — F. Musajonov, Pushaymon
— Kechirasiz! — dedi oʻz qiligʻiga uyalib, sholgʻomday qizarib ketgan — Mastonov. Gʻayratiy, Yoʻqlov
2. Gʻayritabiiy yoki nojoʻya ish, harakat, odat va shu kabilar
Kelishmagan qiliqlar.
Zebixon shunaqayam qiliqlar qildiki, Tursunboy angrayib qoldi. — S. Ahmad, Ufq
Bunaqa qiliq Nishopuriy janoblaridan chiqadi. — Mirmuhsin, Meʼmor
Fuqarolarning kechagi qiligʻi Sultonali hojini telba qilib qoʻyay dedi. — S. Siyoyev, Avaz
3. Umuman, kishining odati, rasmi.
— Hali ham eski qiligʻini qoʻmsaydi. Uyga chaqirib, oldiga dasturxon yozmaguncha, suv bermaydi, — dedi [Davlatyor]. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Keldi qonli qilichin Koʻtarib Tugʻliq. Bu ham chiqardi yana Koʻp nayrang, qiliq. — Gʻayratiy