Қидирув

от 1. Бутуннинг бир қисми; қисм, парча, кесим.

Энгашиб, яшикдан икки бўлак кўмир олиб солди. — С. Кароматов, Олтин қум

Қози пиёлани олдига қўйди-да, сўйилган анордан бир бўлагини олиб, йирик қизил доналарни кафтига уқалай бошлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Ниҳоят, у жонлироқ кесилган гўшт бўлаклари қолиб, бундайроқларини олиб, узата бошлади. — М. Мансуров, Ёмби

2. Нарсаларнинг тортиб, ўлчаб ажратилган ҳар бир қисми, донаси, ўрами.

Бир бўлак совун.

Мирзакаримбойнинг хотини бир катта бўлак чойни Ёʻлчига бериб, Гулнорни имлади. — Ойбек, Танланган асарлар

Тўйимизнинг эртасига совғага икки бўлак кирсовун олиб келган. — С. Аҳмад, Уфқ

3. сфт. Бошқалардан фарқ қиладиган; бошқа, ўзга, бошқача.

Бу бўлак гап. У бутунлай бўлак одам,

Бундай пайтларда у ҳеч нарсани эшитмайди, ҳеч кимга қулоқ солмайди: ўзига хос бир бўлак дунёда — хаёл дунёсида яшайди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

Ундоқ эмас, янга, энди замон бўлак, энди давлат ҳисоб-китоб билан барака топади. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

4. Ўзига мустақил, алоҳида, ажратилган; бошқа-бошқа.

Уларнинг рўзғорлари бўлак.

Ҳар кимнинг гўри бўлак! — Н. Норқобилов, Тўқнашув

5. кўм. взф. (ч.к. сўз билан) Бошқа, ташқари.

Бундан бўлак гапим ёʻқ.

Элмурод, эрталабдан бери нон-чойдан бўлак ҳеч нарса емаганликдан, кўнгли озганлигини сезди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Карим аканинг ота-онаси эрта ўлиб кетган. Фазилат опадан бўлак ҳеч кими ёʻқ, камбағалгина йигит эди. — М. Ҳазратқулов, Журъат

Укасидан бўлак Ҳамиданинг яқини қолмади. — Ёш куч

от Бола 1, 2 сўзининг эркалаш шакли.

Қани, ўша бир пайтлар катталарнинг суҳбатига аралашмасдан, меҳр билан кузатадиган тортинчоқ болакайлар ва қизалоқлар. — Газетадан

— Ҳа, болакайлар, нима гап? — деди Жўранинг дадаси, туядаги болалар етиб келгач. — Н. Фозилов, Ирмоқ

сфт. 1. Кичкина бўлак, парча; бўлакнинг бўлаги.

Тош бўлакчалари.

Бир неча ҳафтами, ойми, сен яшаган ана шу жойда алланарсанг қолгандай бўлади. Аллақаеринг жиз этиб кетади. Шунда қалбингнинг кичик бир бўлакчасини қолдиргандай ҳис қиласан. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

2. Бошқаларидан, аввалгиларидан бирор жиҳати билан ёки тамомила фарқланадиган; бошқача, ўзгача.

Бўлакча илтифот. Бўлакча қараш.

Тоғ-яйловнинг гашти бўлакча. — Ёшлик

Обиджоннинг бу қараши аввалги бефарқ қарашлардан мутлақо бўлакча эди. — И. Раҳим, Зангори кема капитани

Хато қилибман, сен олов экансан, бўлакча йигит экансан. — Ойбек, Танланган асарлар

от 1. Бошқачалик, фарққа эга бўлиш, ўзига хослик.

2. Ажраганлик, мустақиллик, алоҳидалик.

фл. 1. Бўлакларга, қисмларга ажратмоқ, бўлмоқ, парчаламоқ.

Бутунни бўлакламоқ.

Дарвозасин бир тепиб, Бўлаклаб синдириб кетди. — Гулнорпари

Қиз тоғорачадан битта сабзи олди-ю, сочиққа артди, сўнг шошилмай бўлаклади. — С. Сиёев, Ёруғлик

2. Бошқалардан ажратмоқ, алоҳида қилмоқ.

Отни бўлакладим.

айн. Парча-парча.