зўриқмоқ

фл. 1. Бирор оғир иш, қаттиқ уриниш натижасида ниҳоятда қийналмоқ; оғир ҳолатдан кучанмоқ.

Сарпойчан, оёғига калиш кийиб олган чол йиғма каравотда ўтирганча силкиниб-силкиниб ёʻталар, зўриққанидан кўзларидан ёш чиқиб, бурушиқ юзи кўкариб кетган эди. — Ў. Ҳошимов, Нур борки, соя бор

2. айн. Зўраймоқ 2.

Қизининг қийналаётганини кўрган сайин Басиранинг касали зўриқарди. — Р. Раҳмон, Меҳр кўзда

1. zorıǵıw, qıynalıw, kúsheniw, boldırıw

2. қ. зўраймоқ 2

надрываться, перенапрягаться

в strain oneself