зангламоқ

фл. 1. Занг билан қопланмоқ, занг босмоқ.

Занглаган арра.

Тепаликларда қор остидан занглаган тунука ва темир, қора ва сариқ ғишт, бетон парчалари чиқиб турар эди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

Тортиб қараса, занглаб кетган қилич экан. — Олтин бешик

2. кўчма Эскириб, истеъмолдан чиқмоқ; ишлатилмай унутилиб кетмоқ; чанг босмоқ.

Менинг она тилим, жон ўзбек тилим, Катта оилада янгра, жарангла! Зангламайсан асло, сен менинг дилим Шашмақомдек янгра минг бир оҳанг-ла! — Газетадан

ржаветь

олтин зангламас, севги қаримас золото не ржавеет, любовь не стареет

темир занглайди железо ржавеет

пичоқ занглаб қолибди нож заржавел

в rust, become covered with rust

tatlaw, tat basıw, záńlew, góneriw

(ver)rosten vi, Rost ansetzen