ютоқмоқ

фл. 1. Ниҳоятда сувсамоқ, чанқамоқ.

Очил акалар яна ярим тунда қайтишди. Ҳаммалари кела солиб, ютоқиб сув ичишди-да, таппа ташлаб, тошдек қотишди. — А. Мухтор, Чинор

Кампир манний крупа билан шакар солиб сут пиширди. Уни шишага солиб берган эди, бола худди она кўкрагига ютоқиб ёпишгандай, икки қўли билан идишни чангаллаб, миқ-миқ шимира кетди. — Ҳ. Назир, Кўктерак шабадаси

2. Ғоят очқамоқ, очлик ҳис этмоқ.

Умида қўлидаги зоғора нонни ютоқиб кавшарди. — Ш. Холмирзаев, Ўн саккизга кирмаган ким бор

3. Умуман, бирор нарсага ўта талаб бўлмоқ, эҳтиёж сезмоқ.

Деразани очиб ташлайлик, Уй ютоқиб олади нафас. — У. Қўчқоров

Арслон каби тутоқиб, Дев сингари ютоқиб. — З. Диёр

Бобур ютоқиб, олдинга интилди навкарлар қуршовини ёриб чиққанда, юзига шабада тегиб, хиёл енгиллашди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

1. shóllew, suwsaw, ańqası kebiw, suw ishkisi keliw

2. ash bolıw, ashırqaw

3. zárúrlik seziw, mútáj bolıw