юпанмоқ

фл. 1. Йиғлашдан тўхтамоқ; овунмоқ (гўдак ҳақида).

Болалик экан, янги кийим дарагини эшитиб, юпаниб қолдим. — И. Раҳим, Оловкор

Бир ярим яшар чамасидаги бола гоҳ йиғлар, гоҳ юпаниб, онани эмарди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

2. Таскин топмоқ; овунмоқ.

Холмурод бу одамлар орасида бир оз юпанди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Уйланмай ёши ўтиб кетаётган ўғлининг гоҳи қизлар ҳақидаги гаплари Шарофат холага ҳамма вақт сирли бир қувонч бағишлар эди. Ҳозир ҳам шу фикр билан юпаниб ўз ишлари билан овора бўлди. — А. Мухтор, Чинор