юмшамоқ

фл. 1. Юмшоқ ҳолга келмоқ, майинлашмоқ.

Мум юмшади. Азот билан ўғитланган ер юмшайди.

У [Ёʻлчи] бу ерга олдин сув бериб, ер юмшагандан сўнг ковлаш кераклигини англаса ҳам, вақтни ёʻқотмаслик учун метин жойни ковлайди. — Ойбек, Танланган асарлар

Асфалт ёʻллар бўлса мумдек юмшаган — Мирмуҳсин, Умид

2. кўчма Ҳовуридан, ғазабдан тушмоқ; андиша, шафқат ёʻлига ўтмоқ; эримоқ.

Араз-лаб турган Зиёдахон Шербекнинг гапига юмшаб: — Болаликдаги шўхлигингиз ҳалиям қолмабди, — деди. — С. Анорбоев, Оқсой

Аммо ясовул бир қизнинг ялиниб-ёлворишидан юмшайдиган кишилардан эмас. — С. Айний, Дохунда

Кампир неварасининг порлаб турган кўзларига тикилиб, бир оз юмшади. — Ж. Абдуллахонов, Тўйга келинглар

3. кўчма Пасаймоқ, сусаймоқ, бўшашмоқ (совуқ, вазият ва шу кабилар ҳақида).

Кескинлик анча юмшади.

Совуқ бир оз юмшаб тушган, қуёш очиқ ҳавода ҳаракат этмоқда эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Февралнинг ўрталарида ҳаво юмшаб, дала-тошни, тўқайларни босиб ётган қалин қор ёпиғи тешила бошлади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Сўзингиз тўғри, иним қумда ҳаво қизиқ бўлишига қарамай, нафас олиш қулай. Асаблар ҳам юмшаб, киши кайфияти кўтарилади. — Мирмуҳсин, Меъмор