ёзиқ

от эск. Айн. гуноҳ.

Ажалингнинг етиши қилган ёзиғингдан эмас, бек акангнинг қонсираши! деган гап [Ҳасаналининг] кўнглига тушар эди-да, беихтиёр уфлаб юборар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ёзиғим не? Ўзимдай бир ғарибани яхши кўрганимми? [деди Матпано]. — Ёшлик

Бизнинг худога нима ёзиғимиз бор экан. — З. Саид, Н. Сафаров, Тарих тилга кирди

от 1. Ёйилган, очилган, тўшалган.

Ёзиқ палос. Ёзиқ чойшаб.

— Дадажон! — дея қувноқ қичқириб Онабиби қарши чиқди: унинг сочлари ёзиқ, қўллари қурум эди. — А. Мухтор, Чинор

2. Кенг, энли.

Келиб кўрдим: кенгиш, ёзиқ кўчалар, Кундуздай равшандир юрсак кечалар. — Эргаш Жуманбулбул ўғли

Равшанхон сўзлайди алвон-алвон, яғрини ёзиқ полвон, юзлари олмадай пишган, кўрганнинг ақли шошган. — Равшан

3. айн. Ёйиқ 3.

Ёзиқ ликопча. Ёзиқ сават.